Samuel Beckett w swoim dramacie “Czekanie na Godota” opisał bezskuteczne czekanie dwóch włóczęgów – Włodzimierza i Estragona na pewnego pana. Obydwaj czekali i czekali, jednak Godot nie przychodził. Chcieli się już powiesić. Nie doszło jednak do tego, nie udało się. Wtedy powiedział Estragon: “A kiedy on przyjdzie?” Włodzimierz odpowiedział: “Będziemy uratowani”. To prawda: kiedy Bóg przychodzi do nas, jesteśmy uratowani. Liczy na to dziś wielu ludzi. Jednak czekają bez skutecznie, a Bóg do nich nie przychodzi. Nie doświadczają Jego przybycia.
A przecież Bóg przychodzi w każdej chwili. Mówią o tym mistycy. Można zapytać: czy zauważasz Jego nadejście? Przychodzi do Ciebie w delikatnych impulsach Twego serca. Puka do Twych drzwi. Prag nie wejść do Ciebie. Jednak być może jesteś zbytnio zajęty samym sobą, tak, że nie słyszysz Jego pukania. Gdy jesteś u siebie w domu, gdy jesteś w dobrym kontakcie z samym sobą, wtedy możesz usłyszeć Jego pukanie i zaprosić Go do siebie. Gdy wejdzie do Twego serca, wtedy będziesz uratowany, wtedy zostaniesz uwolniony od wyobcowania, od swego rozdarcia, wtedy odkryjesz nową szansę dla samego siebie, wtedy będziesz wiedział, kim jesteś. Okres Adwentu zaprasza Cię, byś wszedł do samego siebie, by mógł do Ciebie przyjść Chrystus, w każdej chwili, ale także na końcu czasów; gdy skończy się Twój czas, Chrystus przyjdzie do Ciebie w swojej chwale, byś Ty na zawsze był w Nim i w sobie samym, gdy dotrzesz do kresu Twoich poszukiwań.
Anselm Grun “Boże Narodzenie – świętować Nowy Początek”